Mural i Camilo Cienfuegos, Fidel Castro dhe Che Guevara, udhëheqës të Revolucionit Kuban të viteve 1956-1959 që përmbysi diktatorin Fulgencio Batista. Foto: Ed Yourdon,

Tani për tani, 90 milje larg bregut tonë, populli i Kubës po përballet me sulmin më ekstrem nga Shtetet e Bashkuara në të paktën një brez. Administrata Trump ka ndërmarrë hapa për të bllokuar të gjithë aksesin e mbetur të karburantit në ishull. Venezuela dhe Meksika – dy vendet që kanë furnizuar pjesën më të madhe të naftës së Kubës – janë detyruar, përmes forcës dhe kërcënimeve, të ndalojnë dërgesat. Kjo ka shkaktuar një krizë humanitare në rritje që kërcënon infrastrukturën jetësore, nga sistemet e energjisë elektrike dhe të ujit deri te shpërndarja e ushqimit. Rezultati i synuar është i qartë: fundi i sovranitetit kuban përmes mbytjes ekonomike dhe fundi i një eksperimenti që ka frymëzuar socialistët dhe anti-imperialistët në të gjithë botën.

Fakti që Kuba ka mbijetuar dekada të tëra mbytjeje politike, diplomatike dhe mbi të gjitha ekonomike – embargoja ekonomike më e gjatë në botë – është një dëshmi e qëndrueshmërisë, organizimit dhe sfidës së popullit kuban. Është gjithashtu një dëshmi e solidaritetit ndërkombëtar, veçanërisht nga qeveritë socialiste dhe progresive që kanë refuzuar ta braktisin ishullin, nga Bashkimi Sovjetik në dekadat e mëparshme deri te Venezuela më vonë. Meksika, anëtari i vetëm i Organizatës së Shteteve Amerikane që refuzoi të ndërpresë lidhjet me Havanën në vitin 1964, ka pasur një rekord të qëndrueshëm solidariteti në dekadat që nga ajo kohë.

Tani administrata Trump ka përshkallëzuar embargon hakmarrëse dhe afatgjatë të Shteteve të Bashkuara duke synuar edhe ata aleatë që kanë qëndruar më vazhdimisht me Kubën. Së pari Venezuela, dhe tani Meksika, e kanë gjetur veten shënjestër të agresionit të koordinuar të SHBA-së.

Dhjetorin e kaluar, administrata nisi një fushatë piraterie, duke sekuestruar në mënyrë të paligjshme cisterna karburanti venezueljane që shkonin drejt ishullit. Më pas kreu rrëmbimin e jashtëzakonshëm të presidentit venezuelian Nicolás Maduro dhe gruas së tij, duke i detyruar udhëheqësit e mbetur të vendit të ndërpresin plotësisht marrëdhëniet me Kubën. Ndërsa ky sulm ndaj sovranitetit venezuelian dukej se i shërbente objektivave të shumëfishta – ndoshta kontradiktore – nga forcat në regjimin e Trump, një qëllim i qartë ishte të vendoste kontroll mbi naftën e Venezuelës, si një aset strategjik në vetvete dhe si një mjet për të rritur presionin mbi Kubën.

Që atëherë, Trump është përpjekur të përdorë kërcënimet me tarifa për të zgjeruar këtë kontroll. Duke kërcënuar të vendosë tarifa ndëshkuese për çdo vend që furnizon Kubën me naftë, SHBA-të po përpiqen në mënyrë efektive të vendosin një bllokadë universale në ishull. Megjithëse e formuluar si një masë tregtare, kjo politikë është e paligjshme sipas ligjit ndërkombëtar dhe në praktikë përbën një akt lufte. Nën këtë presion, Meksika – e cila siguronte pothuajse gjysmën e furnizimit me naftë të Kubës – mori vendimin e vështirë për të pezulluar dërgesat e saj. Në sfondin e kërcënimeve shkatërruese për tarifa dhe precedentit të frikshëm të vendosur nga veprimi ushtarak i SHBA-së në Venezuelë, një nga burimet e fundit të karburantit të Kubës u mbyll.

Vendimi i Gjykatës së Lartë të SHBA-së për tarifat i 20 shkurtit i dha një goditje planeve të Trump, duke e pavlefshëm këtë përdorim të tarifave për luftë ekonomike kundër Kubës. Por administrata ka të ngjarë të gjejë mënyra të tjera për të vendosur më shumë sanksione dhe për të vazhduar bllokadën e saj të dërgesave të naftës, duke përdorur ushtrinë për të bredhur në Karaibe dhe për të sekuestruar anijet që mbështesin ishullin. Një tanker rus që transportonte naftë tani raportohet se po shkon drejt Kubës, një lojë e mundshme gjeopolitike pushteti në hemisferën perëndimore.

Sulmet në rritje të administratës ndaj Kubës, Venezuelës dhe Meksikës nuk mund të kuptohen të izoluara. Ato janë komponentë të ndërlidhur të një ofensive shumëplanëshe për të rivendosur dominimin e SHBA-së në Amerikën Latine përmes ndërhyrjes së drejtpërdrejtë dhe ndërhyrjes indirekte në zgjedhje dhe politikën ekonomike. Nëse lihen të pakontrolluara, këto përpjekje rrezikojnë të shkatërrojnë çdo vitalitet që ka mbetur në Kubë, duke e zënë më thellë në kurth Meksikën dhe duke imponuar zgjedhje shumë më të ashpra dhe të ardhme më të ngushta mbi qeveritë progresive dhe lëvizjet shoqërore në të gjithë Amerikën Latine.

E majta amerikane duhet të mbrojë sovranitetin dhe vetëvendosjen e të gjithë popujve dhe kundër kësaj periudhe ndërhyrjeje gjithnjë e më të paligjshme dhe të dhunshme të SHBA-së në Amerikën Latine, kudo që ajo miratohet ose kërcënohet.

Solidariteti ynë me popullin kubanez mund të marrë formë materiale. Ndërsa Kuba përballet me mungesa në thellim dhe presion humanitar, iniciativa të tilla si Nuestra América Convoy po organizojnë flotilje dhe shpërndarje ndihmash për të sjellë ushqim, ilaçe dhe furnizime të tjera thelbësore në ishull. Ne duhet t’i mbështesim dhe kontribuojmë në këto përpjekje, duke demonstruar se popujt e kombeve mund t’i vijnë në ndihmë njëri-tjetrit edhe kur qeveritë e tyre kërkojnë ta parandalojnë këtë.

Në fund të fundit, megjithatë, arena më vendimtare e solidaritetit për të majtët amerikanë ndodhet këtu, brenda Shteteve të Bashkuara. Për dekada të tëra, kubanezët kanë qenë të qartë se çfarë do të thotë solidariteti në praktikë. Kur u pyetën se çfarë mund të bëjnë amerikanët amerikanë për të ndihmuar, përgjigjja e tyre ka qenë: shkoni në shtëpi dhe ndërtoni luftën për pushtet atje.

Në afat të shkurtër, ne duhet t’i kërkojmë Kongresit të veprojë, duke përfshirë mbështetjen e H.R. 7521, Aktit të Tregtisë Shtetet e Bashkuara-Kubë, i cili do të shfuqizonte bazën statutore të embargos amerikane. Në të njëjtën kohë, ne duhet të jemi të qartë për ekuilibrin e forcave: me një shumicë të qetë republikane që mundëson veprimet e Trump dhe armiqësinë e rrënjosur – nëse po ndryshon – dypartiake ndaj Kubës, as kanalet e kongresit dhe as protestat vetëm nuk do të jenë të mjaftueshme për të ndaluar këto sulme në rritje.

Nëse nuk jemi në gjendje të garojmë për pushtet brenda Shteteve të Bashkuara – për të kufizuar aftësinë e saj për shtrëngim ekonomik dhe ushtarak, dhe në fund të fundit për të transformuar politikën e jashtme të SHBA-së drejt qëllimeve më të drejta – popujt e Kubës, Meksikës, Venezuelës dhe Amerikës Latine do të vazhdojnë të përballen me zgjedhje të pamundura të imponuara nga Uashingtoni.

Politika e jashtme e regjimit Trump pasqyron projektin e tij të brendshëm: konsolidimin e sundimit të supremacisë së bardhë, plaçkitjen e njerëzve që punojnë dhe kombeve më të varfra për të pasuruar oligarkët dhe përdorimin e dhunës së militarizuar kundër të gjithë atyre që rezistojnë.

Prandaj, internacionalizmi progresiv duhet të jetë një komponent qendror i programit me të cilin ne bashkojmë frontin më të gjerë të mundshëm kundër Trump. Ndërsa ndërtojmë kundërshtim masiv ndaj autoritarizmit në vend, ne duhet të integrojmë edukimin politik rreth politikës së jashtme të SHBA-së në organizimin tonë dhe të sjellim kërkesat për t’i dhënë fund luftës ekonomike dhe agresionit ushtarak kundër fqinjëve tanë latino-amerikanë në mobilizime dhe fushata masive. Duke vepruar kështu, ne mund ta mposhtim MAGA-n dhe të zhvendosim ekuilibrin e pushtetit brenda frontit të bashkuar pro-demokracisë drejt forcave të përkushtuara për një Rindërtim të Tretë dhe një politikë të jashtme vërtet progresive.

Historia nga Rruga e Çlirimit

****